માઉન્ટ ઍવરેસ્ટ ને માણસજાતે સર કર્યા ને આજે છ દાયકા પૂરા થયા.

માઉન્ટ ઍવરેસ્ટ ને માણસજાતે સર કર્યા ને આજે ૬૦ વર્ષ પૂરા થયા.
૨૯ મે.૧૯૫૩...ઇતિહાસ મા અમર થઇ ગયેલા આ દિવસે ન્યુઝિલેન્ડ ના ઍડમન્ડ હિલેરી અને નેપાલી શેરપા તેનઝિંગ નોર્ગે એ દુનિયા મા અજેય ગણાતો દુર્ગમ એવો માઉન્ટ એવરેસ્ટ સર કરીને માણસ જાત ની મક્કમ સંકલ્પશક્તિનું અને ઉચ્ચ શારીરિક શક્તિનું અપ્રતિમ પ્રમાણભાન કરાવ્યું.

એવરેસ્ટ પ્રત્યે ની મારી લગની તો બધા જાણો જ છો.કલાકો ના કલાકો ચાલે એટલી સંખ્યા મા ઍવરેસ્ટ અને માઉન્ટેનીયરિંગ ને લગતી ફિલ્મો,ડોક્યુમેન્ટરીઝ મારા પર્સનલ કલેક્શન મા છે.ડિસ્કવરી ચેનલ તરફ થી ભેટ મા મળેલી નાયાબ ડોક્યુમેન્ટરીઝ છે.દુનિયાભર ના માઉન્ટેન્સ વિશે ની પી.ડી.એફ ફાઇલ્સ અને વર્ડ ફાઇલ્સ નો ઢગલો મારા કોમ્પ્યુટર મા ખડકાયેલો છે.બુક્સ નો પાર નથી.લંડન સ્થિત મારા મિત્ર Rakesh Goswami એ એક અલભ્ય બુક તેણે જાતે શોધી ને અમદાવાદ મા મારા સ્ટુડિયો સુધી પહોંચતી કરી હતી અને એ પણ સરપ્રાઇઝિંગલી મોંઘીદાટ બુક એના તરફ થી ગિફ્ટ મા આપી હતી.જે બુક મે અમદાવાદ,મુંબઇ,દિલ્હી,અને લેહ ના ઑલમોસ્ટ બધા જ મોટા પુસ્તક વિક્રેતાઓ ને મળીને પણ બુક ના મળતા નિરાશ થયો હતો.અને દોસ્તે પછી એનો રોલ અદા કર્યો.

ઍવરેસ્ટ વિશે કલાકો સુધી બોલી શકુ છું,કલાકો સુધી થાક્યા વગર તેના વિશે વાંચી શકું છું, ફિલ્મો જોઇ શકુ છું.મારા દરેક ઍડવેન્ચર ને હું જાણે એવરેસ્ટ ક્લાઇમ્બ કરતો હોય તે રીતે જ મૂલવી ને જોર લગાડતો હોઉ છુ,.મુંબઇ થી ગોવા સુધી ના વેસ્ટર્ન ઘાટ ના કઠિન કોંકણ કોસ્ટલ વે પર રોજ ના સો કિ.મી ના સાયક્લિંગ દરમ્યાન પણ મગજ મા ઍવરેસ્ટ ની જ દુહાઇઓ લેતા હતા અને પગ મા જોર પૂરતા હતા.

એવા રોજબરોજ ના મારા જીવન મા વણાઇ ગયેલા એવરે સ્ટ નો આજે સ્પેશિયલ ડે છે.એવરેસ્ટ ને હજુ એક મહાપાગલ ગુજ્જુ ને ખોળે બેસાડવાનો બાકી છે.જોઇએ...વિધાતા ક્યારે પરમિટ આપે છે.
આમીન !

ઍવરેસ્ટ ની ઉંચાઇ પર પહોંચેલો સૌ પહેલો ગુજરાતી : ડૉ.મનોજ વૉરા

માઉન્ટેનીયરિંગ ની બેઝિક અને ઍડવાન્સ્ડ ટ્રેનિંગ લઇ ને મે શરીર તોડ્યું છે હિમાલય ની બર્ફીલી ઉંચાઇઓ મા...અને વર્ષો થી આંખ મા સેવેલું એકમાત્ર સ્વપ્ન કે માઉન્ટ ઍવરેસ્ટ ની ટોચ પર પહોંચનારો સૌ પહેલો ભડવીર હું હોઉં...પણ આખા ઍક્સ્પીડીશન નો મસમોટો ખર્ચ હું ઍફોર્ડ કરી શકું તેમ ના હોવાથી અને સ્પોન્સરશીપ ની આજદિન સુધી ની પ્રક્રિયાઓ નિષ્ફળ જવાથી એ વાત માત્ર વાત જ રહી ગઇ...પણ,

ઍવરેસ્ટ ની ઉંચાઇ પર પહોંચેલો સૌ પહેલો ગુજરાતી વ્યક્તિ તરીકે આજકાલ મા ડૉ.મનોજ વૉરા નું નામ સુર્ખિયો મા આવી જવાની ઘડીઓ ગણાઇ રહી છે.

મનોજભાઇ વિદેશ સ્થિત ગુજરાતી ડોક્ટર છે.થોડા વરસો પહેલા ઍવરેસ્ટ ચઢાઇ નો એક પ્રયત્ન કરી ચૂક્યા છે પણ તે વખતે તેઓ સફળતા પામ્યા નહોતા....પણ આજકાલ ફરી થી તેઓ ઍવરેસ્ટ ની ચઢાઇ પર છે.ઍવરેસ્ટ ચઢાઇ માટે ની આ ૨૦૧૩ ની સિઝન મા તેઓ પોતાનો દ્વિતીય પ્રયત્ન કરી રહ્યા છે અને સાઉથકોલ ના રસ્તે છેક કેમ્પ -૪( ૨૬,૪૦૦ ફુટ) સુધી પહોંચી ગયા છે.આજે રાત્રે ૮-૦૦ વાગ્યે તેઓ ટોચ પર ના પોતાના અંતિમ ચરણ મા પોતાની અદમ્ય તાકાત લગાડી ને સાહસ કરશે તો આવતીકાલે સવારે તેમણે કદાચ માઉન્ટ એવરેસ્ટ ની ટોચ (૨૯,૦૨૯ ફુટ) પર પહોંચનારા સૌ પ્રથમ ગુજરાતી વ્યક્તિ બનશે.આવતી કાલે રસ્તા પર તેમને અતિ-કઠીન "હિલેરી સ્ટેપ " ની ખતરનાક ચઢાઇ પાર કરવી પડશે,જ્યાં સુધી પહોંચી ને અચ્છા-અચ્છા માઉન્ટેનીયરો નાહિંમત થઇ જતા હોય છે.

બહરહાલ.....હું ઘણો રોમાંચિત છું કે આખરે ગુજરાતી પ્રજા પર લાગેલું મહેણું તૂટશે.કેમ કે આખી દુનિયા સર કરેલા આપણે ગુજરાતીઓ માં થી હજુ સુધી કોઇ ગુજ્જુ ભાયડો એવરેસ્ટ ની ટોચ પર પહોંચ્યો નથી.

મારું સ્વપ્ન ભલે ખંડિત થઇ રહ્યું હો ય..પણ મારી તમામ શૂભાશિષો અને દૂવાઓ ડો.મનોજ વૉરા ની સાથે છે.આપણે બધા તેમના વિજય અને સૂખરૂપ બેઝકેમ્પ પાછા આવી જવા માટે તેમના માટે પ્રાર્થના કરીએ....બ્રેવો મેન..ઑલ ધ બેસ્ટ !

EVEREST DAY

આજે ૨૯ મે. એક વિશેષ દિન..માઉન્ટેનિયરિંગ ની દુનિયા મા સીમારૂપ બનેલો દિન.

૨૯ મે.૧૯૫૩ ના દિવસે અત્યારે હું આ ફેસબુક મા સ્ટેટસ લખુ છુ એ જ સમયે (અર્થાત ૧૧-૩૦ વાગ્યે સવારે) અજેય ગણાતા માઉન્ટ.એવરેસ્ટ પર બે મનુષ્યો એ પગ મૂક્યો....ન્યુઝિલેન્ડ ના ઍડમન્ડ હિલેરી અને નેપાલી શેરપા તેનઝિંગ નૉર્ગે એ ૧૯૫૩ મા આજ ના જ દિવસે સવારે પોતાનો વિજય હાંસિલ કર્યો.

મને પણ ઍવરેસ્ટ ના ઓરતા છે.હું પણ ઍવરેસ્ટ ડ્રીમર છુ.માઉન્ટેનીયર છુ.ગઇકાલે ૨૮ મે ના દિવસ નો મારો જન્મદિવસ અને ૨૯ મે નું સૌપ્રથમવાર નો ઍવરેસ્ટ ચઢાણ નો રેકોર્ડ એ કોઇ મહેજ સંયોગ નહી હોય પણ કુદરતે મને ઍવરેસ્ટ માટે જ સર્જ્યો હોવાની પ્રતિતી છે.ભવિષ્ય મા મને ચાન્સ મળે તો હું મારા બર્થડે ના દિવસે જ ઍવરેસ્ટ ની ટોચ પર પહોંચવા માંગુ છુ.મારી પોતાની જાત ને મે પોતે આપેલી એ મહાનતમ ગિફ્ટ હશે.

એવરેસ્ટ ની મારી આટલી જલદ,પ્રબળ ઇચ્છાશક્તિ ને કારણે જ ડિસ્કવરી ચેનલ પાસે થી દસેક અફલાતૂન ડોક્યુમેન્ટરીઝ પામવામા સફળ રહ્યો છુ.હિલેરી અને તેનઝિંગ ની સૌ પ્રથમ એવરેસ્ટ ચઢાઇ ની ડોક્યુમેન્ટરી પણ મારા આર્કાઇવલ મા પડેલી છે.આ ફિલ્મ તો જબરદસ્ત "રૅર" છે.અને મારી પાસે છે.મારા માટે એ કોહિનૂર છે.

આજ ના દિવસે તમામ ઍવરેસ્ટ ડ્રીમર્સ ,તમામ માઉન્ટેનિયર્સ,તમામ ઍવરેસ્ટ આરોહકો ને દિલ થી યાદ..ઍવરેસ્ટ ચઢાઇ દરમ્યાન મોત ને ભેટેલા અને આજદિન સુધી ત્યા ના ઢોળાવો પર ફૂંકાતા પવનોના થપેડા વચ્ચે ઠંટા-સૂકા-બર્ફ-સર્દ રેગિસ્તાની બન્જર રસ્તે રઝળતા તમામ મૄતદેહો ની શાંતિ માટે પ્રાર્થના !

૨૮ મે અને ૨૯ મે બન્ને દિવસો ને મારા માટે આટલા અહેમ બનાવવા બદલ પ્રભુ નો આભાર... મારી સ્વપ્ન જોવાની શક્તિ અક્ષુણ્ણ રહે તેવી જ પ્રાર્થના !

પણ હું જીત ની બસ ચૂકી ગયેલો મુસાફર છુ !

એક ઇતિહાસ બન્યો, મારી બાજુમાં થી જ વાવાઝોડું ફૂંકાયુઅને લોકો એ પોતાનું સ્વપ્ન પુરૂ કર્યુ...અને મને આપ્યો "જોતા રહી ગયા નો ભાવ " !

પુણે ના ૧૨ પર્વતારોહકોએ મા.એવરેસ્ટ સર કર્યા ના ન્યુઝ આવ્યા એ ટીમ મા મારો મિત્ર આનંદ બંસોડે પણ છે.આનંદીયો એવરેસ્ટર બની ગયો...વાઉ...સાલ્લો...નસીબ નો બળીયો..ફેસબુક મા મને નિયમિત વાંચવા વાળા મિત્રો ને તો ખ્યાલ જ હશે કે સોલાપુર (મહારાષ્ટ્ર) નો આનંદ બંસોડે મારો દિલ-અઝીઝ મિત્ર છે.માઉન્ટેનિયરીંગ ના એડવાન્સ કોર્સ મા એની સાથે મારી મુલાકાત થઇ.સાથે હસ્યા,સાથે શ્વસ્યા,સાથે થાક્યા...પહાડો ની થકાન પછી ટેન્ટ મા સ્લીપીંગ બેગ માઘુસ્યા પછી ની અમારી સૂતા પહેલા ની લાંબી વાતો ...પહાડો પર સાથે ચિલ્લાયા હતા એના પડઘા પણ અત્યારે ભોજપત્ર ના ૧૪,૦૦૦ ફૂટ ના અમારા બેઝકેમ્પ પર હજુય ઘુમરાતા હશે.

મારે એ કબૂલ કરવું પડે કે જીવન ની ભવિષ્યની આર્થિક કંડિશન ને પૂરા જોશ થી દાવ પર લગાવી ને એવરેસ્ટ માટે નીકળવાની મારી હિંમત નહોતી.કેમ કે હું મૅરીડ છુ...તેર વરસ ના લબરમૂછીયા નિસર્ગ નો બાપ છુ.એ બન્ને ની જવાબદારી નું પણ મને ભાન છે.આનંદ અપરિણીત છે.એની મા ના દાગીના ગીરવે મૂકીને,બેન્ક માં થી લૉન લઇને અને આછી-પાતળી સરકારી મદદ લઇને એ નીકળી પડ્યો...બસ્સ.. એ તૈયારી મારા મા નહોતી.હું મારા સ્વપ્ન પાછ્ળ મારી વાઇફ ના દાગીના ના વેચી શકુ.નિસર્ગ ની ભવિષ્ય માટે રખાયેલી રકમ ને ના છેડી શકુ...મારા ભારેખમ સ્વપ્ન ની નીચે એમના ભવિષ્યનો ઘાણ નીકળી જાય એ હરગીઝ પસંદ નહોતુ....બાકી જીંદગી ને તો હું અત્યાર સુધી ગૅમ્બલર ની જેમ જીવ્યો છૂ.મોત ની કે અન્ય કોઇ બાબતો થી પાછીપાની ના કરુ.મારા ફેમીલી ના બન્ને જણ ને એ હદે ખ્યાલ છે કે ખુદા ના ખાસ્તા અગર કોઇ દુર્ઘટના ઘટી તો એવરેસ્ટ ની ઊંચાઇઓ પર થી મારુ ડેડબૉડી ઘેર પાછૂ નાફરે અને તેઓ પણ જોવા ના પામે એવી વિકટ પરિસ્થિતીઓ માટે પણ કઠણ કાળજા સાથે તેઓ માનસિક તૈયાર જ છે...પણ હું મારી જિંદગી સાથે ખેલી શકુ..એમના આર્થિક ભવિષ્ય સાથે નહી.

સરકાર કે કોર્પોરેટ સેક્ટર મા આર્થિક મદદ અને સ્પો ન્સરશિપ અંગે નિરાશા જ હાથ લાગી છે...પણ હું સ્વભાવે ફાઇટર છુ.થોડા-થોડા અંતરાલ પર હાંફી ને આરામ કરીને ફરી ત્રાટકવાની અને લડત ચાલુ રાખવાની, નહી હારવા ની સળગતી જીદ સાથે જીવતો વ્યક્તિ છુ.લોઢુ ભર્યુ છે દિમાગમા ...એમ જલ્દી હારુ એમ છું જ નહી...કેમ કે મને ખ્યાલ છે કે અગર પૈસા નો મેળ પડે તો પ્રથમ ગુજરાતી ઍવરેસ્ટર તરીકે હું જ ઉભો છુ.ખુલ્લી આંખે જોવાતું મારુ સ્વપ્ન છે મા.ઍવરેસ્ટ !

બહરહાલ.... આનંદ બંસોડે ને અભિનંદન.. આનંદ,તુ વિજેતા ખરો...પણ હું જીત ની બસ ચૂકી ગયેલો મુસાફર છુ...પાછળ ની બસ મા આવી જ રહ્યો છુ....મારી બસ શાયદ મોડી પડી છે.

દિલ નાઉમ્મીદ તો નહી, નાકામ હી તો હૈ,
લંબી હૈ ગમ કી શામ,મગર શામ હી તો હૈ !